Να, προσπαθώ τώρα να θυμηθώ ξανά τις φευγαλέες μας στιγμές και συνειδητοποιώ το πόσο δύσκολο μου είναι να μιλώ για εσένα και για εμένα. Βλέπεις, δεν λέω εμείς. Καταλαβαίνω τώρα πως ποτέ δεν άνθισε ένα εμείς. Υπήρχε –και υπάρχει- πάντα ένα εσύ κι εγώ. Δύο τελείως διαφορετικές οντότητες που ήταν γραφτό να βρεθούν για λίγο, να απλώσουν τα χέρια μήπως και αγγίξει η μία την άλλη, μα τα χέρια αυτά μαζεύτηκαν ξαφνικά, δίχως καν να το καταλάβουμε.

Κι εγώ, αντί να σκεφτώ πως ο ψυχισμός σου θα με τρέλαινε, βουτούσα ακόμα πιο βαθιά στην παράνοιά σου. Λάτρευα μυστικά αυτή την διαρκή σύγκρουση με τον ίδιο σου τον εαυτό. Λάτρευα τις συγκρούσεις μας κι ας ένιωθα τις καταστροφικές τους συνέπειες βαθιά πάνω στο δέρμα μου. Χαράζανε πληγές μα τις έβλεπα σαν όμορφα κοσμήματα. Ίσως και να ήταν. Ίσως να υπερβάλλω μαζί σου.


(http://christinakal.wordpress.com/2014/08/06/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%88%CF%89-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%B1/)